آنتی کتابدار (طنز)

اینجانب سرباز وظیفه با کد فردیه... _ 90

antiketabdar — Thu, 28 May 2009 14:55:18 GMT

" اینجانب سرباز وظیفه با کد فردیه ... "

سلام به همه دوستان

نمی دونم که این وبلاگ بعد از یک ماه هنوز هم بازدید کننده داره یا نه ولی این مرخصی چند روزه ای که بهمون دادن فرصتی شد تا بعد از یک ماه بتونم برای این وبلاگ درپیت مطلب بنویسم .

اینجا توی سربازی ( و بخصوص توی آموزشی ) اونقدر وقت اضافه نداری که بخوای راجع به مسائل خارج از سربازی فکر کنی حالا چه برسه که بخوای راجع بهش مطلب هم بنویسی وگرنه قصد داشتم درمورد تغییر اسم رشته که گویا در گروه بحث هم ایمیل های زیادی براش رد و بدل شده یه خزعبلاتی بنویسم ولی نشد یعنی اگه شما هم جای ما بودین که ساعت چهار صبح از خواب بیدارتون می کردن و تا ساعت ده شب راهتون می بردن و یا باهاتون تمرین رژه کار می کردن دیگه براتون رمقی نمی موند که بخواین راجع به چیز دیگه ای بجز خواب فکر کنین. ولی با همه اینا باید گفت سربازی دوران جالبیه ، بزرگترین حـُسنش اینه که خوب به آدم می فهمونه که چقدر نعمت های جور واجور دور و اطرافش بوده و قدرشون رو نمی دونسته ، که بزرگترین این نعمت ها ، نعمت " مادر" هستش. وقتی زیر تیغ آفتاب چند کیلومتر رو راه می ری و عرق از تمام بدنت سرازیر می شه و دیگه جون خندیدن و شوخی کردن با بچه ها رو نداری ، اون موقع است که کم کم همین سربازی بهت این فرصت رو می ده تا بری تو خودت و شروع کنی به فکر کردن راجع به خودت و کارهایی که تا حالا انجام دادی ، فکر کردن به اینکه چه فرصت هایی رو از دست دادی و دیگه نمی تونی بدستشون بیاری ، فکر کردن راجع به کل عالم هستی و نقطه بودن خودت توی این عالم. ( چه فلسفی حرف زدم ها )( خنده خنده خنده )

یه عکس هم از خودم در لباس سربازی می زارم بلکن این مدتی که نیستم هر روز نیگاش کنین و لذت ببرین. ( چشمک ، نیشخند )

قربان شما و خدانگهدار.

به سربازی می رویم _ 89

antiketabdar — Sun, 05 Apr 2009 00:10:18 GMT

" به سربازی می رویم"

وقتی بچه بودیم مادرمان همیشه می گفت: " پسرم ، درسته که روی کبریت نوشته " بی خطر" ولی بدون که خیلی هم خطرناکه و ممکنه خونه رو آتیش بدی". حالا حساب کنید که آن شعله ی مظلوم و معصوم بی نوا که تازه اَنگ " بی خطر" را نیز یدک می کشید چه خطرها که نداشت ، دیگر چه رسد به این وسیله که عالم و آدم علناً اعلام می کنن که خطرناک است و نامش را گذاشته اند " تفنگ".

خواهرمان می گوید ( البته خواهرمان این دم عیدی از بس از میهمانان پذیرایی کرده لحن صدایش کمی خشن تر از یک خواهر مهربان و دلسوز شده است ولی به هر حال می گوید ) : " ببین یاشار ، یا مثل بچه آدم می ری و برمی گردی ، یا ام مثل بچه آدم می ری و دیگه برنمی گردی ، شـَل و پـَل و نقص عضو برنگردی که خونه رات نمی دم ". ما هم صلاح کار در این دیدیم که بگوییم : " چشم " ، وگرنه ممکن بود قبل از رفتن به سربازی شـَل و پـَل شویم !!!

یکی از دامادهای خانواده ، محل آموزشی مان را کرمانشاه ، دو تن از افراد فامیل بیرجند ، یکی از بچه های محل شمال و چندی از دوستان در محل کار فعلی مان تهران پیش بینی کرده اند ولی آخرین نظریه را جواد خان عزیز ( یکی از دوستان بسیار نزدیکمان ) بر اساس یکسری شواهد و قرائن ، باغ رودِ نیشابور تخمین زده است!!!

اما از همه ی اینها که بگذریم می خواستیم دو کلمه حرف حساب بزنیم ( بعد از این همه حرفی که زدم ، تازه حالا می خوام دو کلوم حرف حساب بزنم !!! )

و اما حرف حساب :

با توجه به اینکه تفنگ وسیله ای خطرناک است و نارنجک پس از منفجر شدن چهل تکـّه می شود و مین را نمی شود دید مگر وقتی که پایت بالایش باشد و خمپاره موج انفجار ایجاد می کند و مسلسل و آر- پی - جی ( R-P-G ) رحم سرشان نمی شود و از همه مهم تر اینکه آبجی ها موجوداتی بس خطرناک هستند !!! ، می خواستم بگویم که :

بگویم که :

بگویم که : " این ممکن است آخرین پست این وبلاگ باشد !!! ، اگر رفتیم و دیگر برنگشتیم حلالمان کنید."

16/1/1388

قربانتان ، یاشار

شاید برای همیشه و شاید هم برای چند صباحی ، خدانگهدار.

من و مورچه _ 88

antiketabdar — Tue, 31 Mar 2009 01:09:24 GMT

" من و مورچه "

یه مورچه داره روی زمین راه می ره ، یاشار اون مورچه رو می بینه و هزاران هزار ( یک میلیون ) فکر می زنه به سرش. از اون هزاران هزار ( یک میلیون ) فکر ، هفتصد هزار تاش تو ژانر طنزه ، دویست و پنجاه هزار تاش تو ژانر وحشته ، سی هزار تاش جدیه و بقیه اش هم دِرام و عاطفی و غیره است. حالا حساب کنین یه مورچه مثل بچه ی آدم داره رو زمین راه می ره و من جهت گیری افکارم اینطوریه ، دیگه ترک دیوار که جای خودشو داره !!!.

حالا به نظر شما خود همین جمله ی بالایی که گفتم تو کدوم ژانره ؟

من خودم که می گم تو ژانر وحشته ، چون به نظرم این خیلی وحشتناکه که آدم از هر یک میلیون فکری که به سرش می زنه هفتصد هزار تاش طنز باشه !!! ( عجب پارادوکسی پروندم ، خودم هم نفهمیدم چی گفتم ، عجیب نیست که ناراحت الدوله یه مدت منو با عنوان "پارادوکس عجیب الخلقه" مورد خطاب قرار می داد ها !!! )

پی نوشت : متن این دفعه چه ربطی به کتابداری داشت رو نمی دونم ( و هزاران هزار فکر جدید در ارتباط با همین جمله ی پی نوشت !!! )

خدانگهدار.

کتابداری پزشکی _ 86

antiketabdar — Thu, 26 Feb 2009 22:08:18 GMT

کتابداری پزشکی

ساعت 6 صبح روز 18/8/1387 اتومبیل مدل بالایی جلوی درب دانشگاه علوم پزشکی توقف می کند و مرد شیک پوش جوانی که پالتوی بلند مشکی به تن کرده است از آن پیاده می شود. آفتاب طلوع نکرده و هوا هنوز آنقدر سرد است که بخار حرف زدن را می شود دید. مرد جوان کمی کنار اتومبیل مکث می کند و بعد یقه ی پالتواش را به آرامی تا زیر گوش هایش بالا می کشد و به سمت درب ورودی دانشکده ی علوم پزشکی راه می افتد. بعد از ورود و در حالی که سرش پایین است و صورتش دیده نمی شود از نگهبان می پرسد : " همه اومدن؟ " و نگهبان جواب می دهد : " بله آقا ، طبقه بالا منتظر شما هستن تا جلسه رو شروع کنن" و مرد جوان به سمت محل جلسه حرکت می کند.

در محل جلسه چند نفر مرد میانسال که به نظر می رسد همه شان آدمهای تحصیل کرده ای باشند منتظر مرد جوان هستند و با وارد شدنش از جا بلند می شوند ولی مرد جوان به هیچ کدام توجهی نمی کند و کیف سامسونت کوچکی را روی میز می گذارد و باز می کند. برق پولهای داخل کیف چشم تمام مردها را به خود می گیرد و مرد جوان در حالی که هنوز صورتش رو به زمین است می گوید : " بیشتر از اون چیزیه که قرارمون بود" و یکی از دیگر مردها می گوید : " بله آقا ، حتماً همینطوره ، و خیالتون جمع باشه که ما هم روی قولمون هستیم و تا چند ماه دیگه رای به حذف رشته کتابداری پزشکی می دیم ، خیالتون جمع باشه ، فقط یه سوال ، شما کی هستین؟ " و مرد جوان لبخند سنگینی می زند و جواب می دهد : " یاشار اسم مستعاره خوبیه ، مگه نه !!! " و از جلسه خارج می شود.

هنگامی که مرد جوان به نزدیک اتومبیل بر می گردد ، آفتاب تازه بالا آمده است ، مرد جوان می ایستد ، نگاهی به آسمان می اندازد و نفس عمیقی می کشد و با خودش می گوید : " حالا دیگه فقط یه شاخه اش ( کتابداری گرایش علوم انسانی ) بیشتر نمونده "

بوی عرق گرفتم. یه شب رو باید خوش بگذرونم !!!

antiketabdar — Wed, 07 Jan 2009 23:16:26 GMT

نامردم اگه تمومش نکنم.

یه جوری مثل خوره افتاده به جونم. هم یه کابوسه و هم یه لذت. بعضی وقت ها که بهش فکر می کنم می بینم کار ساده ای هم نیست ( داغ می شم و عرق می کنم ) ولی باز به خودم می گم : "حتی اگه هک هم بشم باید انجامش بدم".

من بیدی نیستم که از این بادا بلرزم ( حداقل برای این دفعه !!! ).

اونقدر ذهنم رو مشغول کرده که ساعت دو و نیم نصفه شب بلند شدم و برای فرار از فکرش دارم چرت و پرت می نویسم!!!.

برای هر کی مهم نباشه برای خودم شده مثل یه عقده ، احساس می کنم که اگه نتونم انجامش بدم اصلا بدرد هیچ کاری نمی خورم ( باید خودم ، خودمو بزارم لای جرز دیوار ).

یا من این کارو انجام می دم ، یا می رم لباس زنانه می پوشم. بعدش برام مهم نیست. یعنی شاید بعدش مجبور بشم جعمش کنم ولی همین اولش برام شده یه عقده.

هک بشه ، کار نکنه ، سیزناش خراب کار کنن ، هر کاری بشه من باید بیارمش بالا و می آرمش بالا ، می گی نه !!! ، پشت سرم واستا و هی اسم منو صدا کن !!!

این همه زحمت نکشیدم که حالا از این مشکلاتش بترسم.

شب ها بعضی وقت ها مثل سگ عرق می کنم. وقتی به بعضی چیزاش فکر می کنم عرق می کنم. لعنتی این سربازی ام شده قوز بالای قوز ( دیکته اش درسته !!! ). موبایل ها هم چقدر گرونن.

من دیگه اعصاب ندارم. باتری هام خالیه. شاید بهتر باشه یه شب با بچه ها قرار بزاریم و بریم بیرون و یه شب رو فارغ از همه چیز و همه کس خوش بگذرونم تا شاید یه خورده آروم بشم و بتونم بهتر فکر کنم.

نمی دونم امنیتش خوب کار می کنه یا نه؟ ، بعضی وقت ها که مقاله های امنیت رو می خونم و به مدیران حرفه ای نگاه می کنم ترسم می گیره ، با خودم می گم اونا کجا و ما کجا ، من حتما هک می شم ، ببین اینا چه امکاناتی دارن تا جلوی حمله ها رو بگیرن. ولی بعدش باز یه تلنگر به خودم می زنم که: بلاخره باید از یه جایی شروع کرد. همه که از اولش حرفه ای نبودن. آره باید شروع کرد حتی اگه خراب بشه. حتی اگه خراب بشه. حتی اگه خراب بشه.

یه قراری با بچه ها می زارم یه شب رو می ریم بیرون خوش می گذرونیم

دلم واسه دانشکده خیلی تنگ شده ، واسه همه بچه ها.

آروم تر شدم ، امیدوارم بتون بخوابم. صبح باید برم سر کار!!!

ممنون که گوش کردین.

خدانگهدار.

تخم مرغهایی که شاید جوجه شوند !!!

antiketabdar — Mon, 05 Jan 2009 12:29:18 GMT

سلام

ما هنوز زنده ایم فقط وقت نوشتن طنز ( و به قول خودمان درپیت ) را نداریم. یعنی سرمان کمی شلوغ شده ( یه وقت فکر نکنید زن گرفته ایم که سرمان شلوغ شده ، نه). داریم کارهایی برای آینده مان می کنیم که خودمان هم نمی دانیم عاقبتش چه می شود ؟ ، می گیرد و یا نمی گیرد ؟ ولی به هر حال بهتر دیدیم که تمام تخم مرغ های زندگیمان را در سبد کتابداری نگذاریم ( که با توجه به ویژگیهای این رشته و ویژگیهای خودمان و ویژگیهای مملکتمان بعید می دانیم از کتابداری چیزی عایدمان شود که البته باز هم سعی و تلاشمان را خواهیم کرد )

مخلص کلوم: اگه چند وقتی کم پیدا شده ایم ( و یا به قول خودمان ترکیده ایم!!!) به سبب جا به جا کردن همین چند تخم مرغ ناقابل بوده است. ماه آینده ۲۴ سال را تمام می کنیم و می رویم داخل ۲۵ ، دیدیم این عمر از ما گذشته و هنوز زن که نداریم ، کار هم که نداریم ، یه دوست دختر ( شما بخوانید دوست پسر !!! ، خنده خنده خنده ) درست و حسابی هم که نداریم و کمی بیشتر که فکر کردیم دیدیم با این وضع رژیم غذایی ای هم که ما داریم ( که همه اش داریم یا ساندویچ می خوریم یا آت و آشغل های بازاری ) و با این فعالیت دو دهم ثانیه ای ورزش مان در طول سال به احتمال قریب به یقین بیشتر از ۴۰ سال عمر نخواهیم کرد و الان هم که نصفه اش گذشته پس به خودمان افتادیم که اگر آرزوی اول و سوم ( زن و اون یکی دیگه !!! ) بر آورده نمی شود حداقل شاید وسطی برآورده شود که البته خیلی ها به ما گفت اند: " تو کار و کاسبی راه بنداز اونای دیگه با کله خودشون می آن !!! " حالا ما هم حرفشان را به گوش گرفتیم تا ببینیم خدا چه می خواهد.

یه مخلوص کلام دیگه!!! : برایمان دعا کنید که کارمان بگیرد ، ما هم برایتان دعا می کنیم که: " خدایا کاری کن که دعاهاشون بگیره !!! " خنده خنده خنده .

دیگه چیزی به ذهنم نمی رسه که بنویسم ، آهان ، یه چیز دیگه ، با توجه به مطالبی که بالا نوشتم این وبلاگ ممکنه همچنان تا چند ماه آینده دچار رکود در نوشتن باشه. در ضمن اگه غلط املائی ، دستوری و یا غلط جمله بندی در نوشته ام وجود داره خودتون یه جوری از طرف من ماست مالیش کنین ، من خودم بعدا باهاتون حساب می کنم.

تا بعد خدانگهدار.

آخر کتابداری _ 9

antiketabdar — Sat, 06 Dec 2008 12:51:33 GMT

کتابداری مثل قهوه ی قجری می مونه اگه انتخاب کنین آخرش از اولش معلومه .

فقط کتابداری داریم !!! _ 84

antiketabdar — Wed, 05 Nov 2008 22:02:15 GMT

" فقط کتابداری داریم !!!"

با سلام به همه دوستان

می دونستین کریستف کلمب کارشناسی کتابداری داشته؟!!! ، نه!!! ، نمی دونستین!!!

بابا خیلی از اخبار عقبین.

در آخرین اسناد کشف شده معلوم شده که کریستف کلمب مدرک کارشناسی کتابداری داشته!!!. این اسناد شامل دفترچه خاطرات کریستف کلمب هستش که کریستف کلمب با دستخط خودش نوشته : " همون صبح که از بیهوشی در اومدم و متوجه شدم توی یه جزیره ناشناخته و دور افتاده و بدون آب و غذا گیر افتادم قبل از اینکه حتی آب دماغمو بالا بکشم سریع رفتم تو جزیره یه دوری زدم و ساختمان دانشگاه آزاد ( واحد جزیره دورافتاده ) رو پیدا کردم."

کریستف کلمب در چند خط بعدی همین صفحه از دفتر خاطراتش نوشته :

" هر چند همیشه دوست داشتم فیزیک بخونم ، ولی نشد ، چون وقتی به مسئول دانشگاه گفتم که می خوام توی رشته فیزیک ثبت نام کنم بهم خندید و گفت : " داداش این رشته ای که شما می خوای بخونی به چند تا آدم متخصص برای تدریس نیاز داره و توی این جزیره هم آدم پیدا نمی شه چه برسه به متخصصش ، نه داداش ما اینجا فقط کتابداری داریم ، اونم به این خاطر که به تخصص خاصی برای تدریس نیاز نداره ، یعنی اصولا کل رشته اش"

از اینجا به بعدش رو کریستف کلمب خط خطی کرده و خونده نمی شه ، معلوم نیست اون کارمنده چی گفته ولی احتمالا باید در مدح و ثنای کتابداری گفته باشه!!! ، دو خط پایین تر کریستف کلمب جمله تامل برانگیزی گفته ، گوش کنین :

" الان لحظه بسیار مهمی برای من است و من باید تصمیم بگیرم ، تصمیم بگیرم که سر کلاس بی محتوای ساختمان و تجهیزات بنشینم و کتابداری را ادامه دهم و یا قبل از آنکه دیر شود به سمت کشتی ای که بیرون لنگر انداخته بدوم ؟!!! "

شانزده صفحه بعد کریستف کلمب می نویسد :

" امروز هفت سال از آن روز می گذرد و هر روز که بر ساحل قدم می زنم داغ از دست دادن آن کشتی تازه می شود "

اون روزی که یه کشتی کریستف کلمب رو پیدا می کنه و ازش می پرسن که کیه ، جواب می ده : " من ، کریستف کلمب ، متخصص کتابداری و اطلاع رسانی " و گویا همه اهل کشتی بهش می خندن و می گن که کتابدرای که تخصص نمی خواد ، هر کدوم از ما چند سال استاد کتابداری بودیم ، رو همین حساب کریستف کلمب در آخرین خط دفتر خاطراتش می نویسه :

" منطقی فکر کنیم ، اگر بروم کشورم و بگویم بیش از ده سال در یک جزیره دور افتاده تک و تنها زندگی کرده ام احتمالا همه برایم ابراز احساسات می کنند و نامم را در کتابها می نویسند ولی اگر بروم و بگویم در این ده سال و در آن جزیره دور افتاده کتابداری خوانده ام احتمالا همه از خنده روده بـُر می شوند و می گویند : رشته ای دیگه نبود بخونی ؟!!! ، پس به همین دلیل من تمام هویت کتابداریم و حتی این دفترچه را در ساحل همین جزیره دور افتاده باقی می گذارم و می روم."

و به خاطر همین تصمیم آخر کریستف کلمب هستش که ما امروز کریستف کلمب رو مردی بزرگ می شناسیم که با رنج و سختی سالها توی یک جزیره دور افتاده زندگی کرده و اصلا هم بهش نمی خندیم که " اینم عجب آدم بیکاری بوده که توی اون بیکاری و تنهایی کتابداری خونده !!! "

آها ، اینم فراموش نکنم ، کسی که دفتر خاطرات کریستف کلمب رو پیدا کرد اول به دوستش نشون داد و دوستش هم بدون توجه به اینکه دفتر خاطرات مال کیه بهش گفت : " همه دفتر خاطرات دکتر ، مهندس پیدا می کنن ، تو دفتر خاطرات ... "

خدانگهدار.

تیکه پرون _ 83

antiketabdar — Mon, 06 Oct 2008 12:40:11 GMT

" تیکـّه پرون "

1 – بچه ها خبر آوردن که دکتر رحمت الله. ف گفته : " ای الهی تیکه تیکه بری کتابداری که دیگه از دستت خسته رفتـُم ".

2 – بچه ها خبر آوردن که همون دکتر بالایی دست زنش مهری . پ رو گرفته و دوباره گفته : " مو با زنـُم تیکه عصبی گرفتم از دستتان".

3 – بچه ها خبر آوردن که بعد ازرفتن رحمت الله . ف ، دکتر حسین . د بر صندلیش تیــــــکیه زده و قصد تیـــــــــکون خوردن هم نداره.

4 – بچه ها خبر آوردن که ورودی های جدید عجب تیکه هایی توشونه !!!

5 – بچه ها خبر آوردن که یه تیکه پاشو بیا دانشگاه جلسه معارفشونه ، همشون هستن. ( شنیدن کی بود مانند دیدن !!! )

6 – بچه ها خبر آوردن که جواد . ی تو یکی از کلاساش گفته : " هر علمی رو نگاه کنین تیکه ای از ما محسوب می شه ، پس ما همه ی علمیم !!! ".

ته نوشت : از این متنمان زیاد خوشمان نیامد ولی چون تمام متن هایمان برای خودمان حکم همان بچه سوسک ساق و سـُم طلا در چشم مادرش را دارد ، این بود که منتشرش کردیم.

خدانگهدار.

چطوریم با مدرکمان _ 82

antiketabdar — Mon, 08 Sep 2008 22:58:18 GMT

" چطوریم با مدرکمان ؟ "

چند وقت پیش یکی از دوستان از ما پرسید : " چطورید با مدرکتان آقا یاشار؟!!! "

در جواب این دوست و به خاطر اینکه ناجواب داده از دنیا نرویم عارض شوم که مدرکمان را چندی بود قرض داده بودیم به اصغر آقا سبزی فروش و او هم بندش کرده بود در مسیر اتوموبیل ها و رویش درشت نوشته بود " پیاز سه کیلو 1000 " ، به درد ما که نمی خورد ، گفتیم شاید به درد او بخورد. تازگی ها هم خبر آورده اند که بچه های محل با اصغر آقا لج کرده اند و شبانه شیشه های مغازه اش را آورده اند پایین و در این گیر و دار گویا مدرک ما هم کمی تا نیمه جـِر خورده و از همین رو دیروز اصغر آقا مدرکمان را برایمان پس آورد و خیلی هم به جهت این مدت که قرضش داده بودیم تشکر کرد. حالا هم چند روزی است مامانمان می گوید نمکی ها کاغذ باطله ها را تا کیلویی 50 تومان می خرند ، حساب کرده ایم اگر بدهیمش به نمکی و جوجه بگیریم ، هم جوجه فردا بزرگ می شود و چند وعده غذا و هم مدرکمان را می برند کارخانه بازیافت و کارتون می کنند و بلا استفاده نمی ماند ، مامانمان می گوید : " نه ، مدرک تو ، کاغذش مرغوب است ، می برند مداد بازیافتی درست می کنند " ، خوب چه بهتر ، مدرکمان می شود مداد و می رود دست یک بچه تا با آن درس و مشق کند و صوابش هم می ماند برای ما ، البته امیدواریم آن مداد نرود دست بچه ای که با آن تست کنکور بزند و برود دانشگاه و مدرک بگیرد و بدهد به نمکی و یکی دیگر برود دانشگاه و... که آنوقت سود اصلی را نمکی ها می برند و ضرر بزرگ را جوجه ها !!!.

البته شاید هم مدرکمان را قاب کردیم و گذاشتیم لب کوزه بلکن اَزش آبی خارج شد ( که بعید می دانیم بخار همین را هم داشته باشد ) و در این وانفسای کمبود آب مشکل بی آبی را هم حل کردیم. اصلاً شاید شانسمان زد و سازمانی ، ارگانی و یا نهادی پیدا شد و یکی از شرایط استخدامش به غیر از پول و پارتی و پررویی ، داشتن مدرک بود ، خدا را چه دیدید شاید پیدا شد !!! ، حالا بگذریم ، ولش کنید ، فعلا بگذارید حواسمان را جمع کنیم و این حاشیه های سوخته ی مدرکمان را که از درگیری دیشب برجای مانده قیچی کنیم تا بعد ، اوه اوه اوه ، اسممان هم که تا نیمه سوخته !!! ، حالا چه کنیم ؟!!! ، اسممان را خط بزنیم و بالاتر بنویسیم هم که خط خورده می شود و فاقد اعتبار !!! ( خاراندن سر )